Ponieważ Plan Wielki wybitnie nie wypalił, z winy Współdziałającego, który okazał się być Dywersantem zapewne - "zapewne", bo zupełnie nie wiem o co poszło, że nie poszło; czas zdegenerować się więc chyba na powrót starymi klimatami.

18 dni do Wrocławia, proszę państwa.

się zacznie.

- Nienawidzę takiego strzelania. Taka wojna jest do dupy - oświadczył R. znienacka, klnąc przez chwilę soczyście, dodatkowo acz po cichu. Bo oficjalnie nie klnie. Przy mnie. 

Zdziwiło mnie to niepomiernie, bo od kiedy pamiętam R. był zaciekłym militarystą i wielbicielem wszelkich działań siłowych pod znakiem wojsk każdego kalibru. Gdyby mógł, przeniósłby się do lasu i został partyzantem. Na wieki wieków amen. Jako, że las obecnie nie obfituje bynajmniej we wrogich okupantów, ani w łącza internetowe - R. pozostał w domu i do lasu jeździ tylko, jak mu się przypomni, że facet został stworzony do uprawiania sztuk walki i strzelania. Do mamutów na przykład. 

- Znaczy się, przechodzisz do sekty "Mejkpisnotłor"? - należy wymawiać tą nazwę szybko i na jednym oddechu, wtedy robi wrażenie języka conajmniej z Melmac. Spytałam.
- ? - wybitny wojskowy umysł R. nie zajarzył języka z Melmac. Zapewne nie wysłali tam jeszcze swoich tajnych agentów, to dlatego.
- Kwiatki, wolny seks i wiekuisty pokój na Ziemi - westchnęłam z rozmarzeniem
- Wybieram seks w pokoju, bez kwiatków - mruknął R. Nie ma co. Facet przyziemnym jest.
- To czemu nie chcesz już strzelać? - indaguję dalej... Nudzi mi się dziś wybitnie, więc mogę wpaść w dysputy filozoficzne z Sub-Małżonkiem.
- Bo jak mam z nimi wojnę wygrać? - warczy R. i wytyka palcem monitor - Lezie ta moja drużyna, lezie, ja daję rozkaz, strzelać, a ci ze strachu się w jakichś dziurkach chowają , tam gdzie bezpiecznie, i zamiast walczyć, to robią sobie jakiegoś cholernego czata i gadają o dupie Maryni! "A skąd jesteś?", "A ile masz broni?", "A myślisz, ze nas zabiją??"... Nie, qr***, pogłaszczą po głowie, aaaaargh! - wzór spokojności z Sevres wrzał jak czajnik na gazie (to chyba jedyne, co potrafi doprowadzić R. do wrzenia - KOMPUTER...:P)
- Możesz ich wystrzelać. - odruchowo, acz logicznie odparłam.
- Mogę?... - światełko zabłysło w oczach R.
- Nie mam pojęcia. To nie moja gra. - przyznałam zgodnie z prawdą
...I tak pozbyłam się Sub-Małżonka na resztę wieczoru. I nocy pewnie. Poleciał wymierzać swoim podwładnym sprawiedliwość. Wojska wroga musiały mieć lekką dezorientację, widząc wqrwionego snajpera, biegającego za swymi pobratymcami, z karabinem w jednej, a granatem w drugiej ręce...  

A ja mam wolne i zamierzam je spędzić w towarzystwie Wojownika Dżedaj, Który Zabijał Kozy Wzrokiem :-) Kto nie widział, temu polecam. Szukajcie kóz, Georga Clooneya i Jeffa Bridges`a.

* * *

Nie ma nic gorszego niż facet "Pracoholik Czasu Brak". No, może poza facetem "Niezdecydowany Jak Cholera". A już zupełnym "miszczostwem" uniwersum jest combo tych dwóch typów facetowych. "Niezdecydowany Pracoholik Czasu Brak Jak Cholera" to taki ewenement, na który nie pomoże nawet największa miłość na świecie.

* * *

Moja Córka. 

Profesja: Draniczka.

Klasa: Ścigacz Kotów.

Subklasa: Porywacz Chrupek.

Bo z tym życiem jest jak z lordem Vetinarim. Pogrozi czasem kijem z daleka i zmobilizuje, albo weźmie marchewkę i zacznie nią człowieka tłuc po łbie.

Jakkolwiek - wszelkie marchewki i kije tracą na znaczeniu, w obliczu klęski miejskiej (jaką ponoszą dzień w dzień służby porządkowe), która zmieniła Szczecin w nieco wyrośnięte Cicely. Rozglądam się tylko w poszukiwaniu łosia*. Gdzieś musi być. Pewnie w stoczni. Stepuje z kotami, żeby się rozgrzać.

Całe szczęście, że do Firmy mam niejakie 10 metrów, licząc od drzwi wyjściowych do wejściowych. Pokonuję je najczęściej w obuwiu nie zimowym i rozpiętym płaszczu, wzbudzając kontrowersje w przechodzących obok chodnikiem okutanych w kilka warstw kożucha, ludzi.

Tu nieco zaszalałam. Napisałam: "przechodzących". Sunących, tak. Ślizgających. Brnących. Pełznących, nawet. Tak, przesadziłam z tym "przechodzeniem". 

A ja, jak ta kozica górska, myk, myk w pantofelkach, kicam do Firmy - bo akurat odcinek 10 metrów mojej Trasy Do Pracy jest odśnieżony przepięknie. Uroki mieszkania na terenie prywatnym.

* kto oglądał "Przystanek Alaska", ten wie o co chodzi

rok, jak co roku. kolejny schodek do prywatnego piekiełka. coraz mniej duszy w ciele. a ciało funkcjonuje bez zarzutu. uroki bycia człowiekiem. może w przyszłym życiu będzie inaczej. może niektórzy ludzie w końcu zrobią kółko inkarnacji - i wskoczą na właściwe miejsce w tym chaosie. a na razie powinni dawać sobie radę JAKOŚ, machinalnie wykonując to, czego od nich oczekuje społeczeństwo, rodzina i przyjaciele. Chociaż nie... Przyjaciele dzielnie znoszą rzeczywistą formę życia. Jakakolwiek by nie była. Nawet ta zamrocznięta totalnie i bezblaskowa.