że nie było tematu. z drugiej strony. jednostronnie to można sobie koszulę wyprasować.

bo, ponieważ, `cause - ile razy można. prawda.

damaged.

bywa.

Tradycyjnie w sobotę siedzę nad projektami, Mała właśnie próbuje spać w pokoju obok, za ścianą Szalony Sąsiad znowu bawi się w producenta mebli i budowlańca (udar w beton i jazda).

Uroki miejskie.

Może ten las, to byłoby właśnie najlepsze rozwiązanie. Powroty. Lekki chaos. Do opanowania, jak sądzę. Ale nie samodzielnie. Zobaczymy. Czasem Człowiekowi trudno wierzyć, że coś, co już raz czy dwa okazało się grą, albo psychologicznym testem na wytrzymałość, może być kolejnym razem dobre i prawdziwe. Wtedy trzeba bardzo Człowieka przekonywać czynami, a nie słowami. Żeby uwierzył. A i tak nie uwierzy od razu i będzie sceptycznie podchodził, ostrożnie i z niedowierzaniem sarkastycznym.

Uroki doświadczeń.

Zmiany pracowo-firmowe. Propozycje z lewa i prawa. Kwestia wyboru. Co lepsze i wygodniejsze. Co sensowniejsze. Co potrzebniejsze. Organizacja wszystkiego, logistyka stosowana. Do przemyślenia i przedyskutowania. Za dużo zmiennych i za dużo potencjalnych stałych w tym równaniu. Trzeba dokładnie i szczegółowo opanować ten temat.

Uroki realizmu.

Nowe Progi / RO`20

1.
Pożegnać czas przyjaciół, których w drogę
Ostatni wzywa dzwonek. 
Z portowej knajpy ruszać trzeba, 
Wypływać w groźne morze. 

Ref.: 
Więc pijmy bracie za tych, co na morzu, 
Niech nam nie braknie grogu, 
By za rok cały wszyscy oni znowu 
Stanęli w naszym progu. 

2. 
Tam gdzie horyzont krąg swój zatacza 
Ich żagle nikną w dali. 
W portowej knajpie wszyscy inni 
Na dłużej dziś zostali... 

3. 
Za rokiem rok upływa bez nadziei, 
Że do nas jeszcze wrócą. 
Z portowej knajpy dawno odpłynęli, 
Przy barze cicho, głucho... 

4.
Więc pijmy bracie za tych, co na morzu 
Znaleźli progi nowe, 
Bo wypłyniemy z naszej starej knajpy 
Kiedyś w tę samą drogę...

W związku z natłokiem zajęć roboczych w Firmie nr 1, dla której robię projekty dość często, postanowiliśmy dziś gremialnie, że należy wyrobić sobie wizytówki pod spójnym herbem, co by klyjentom w głowach nie mieszać i nie wypisywać im romansowych karteczek z numerami telefonu, pod którymi zawsze kusi mnie, żeby dopisać "ZADZWOŃ!!!" (poczucie humoru u klyjentów zwykle przekracza normę, więc nie ma strachu, że przyjęliby to po wiktoriańsku). Przygotowanie projektu zajęło chwilę. Każdy wymyślił sobie nazwę stanowiska roboczego, jakie reprezentuje i Właściciel Firmy nr 1 osobiście wpisał nazwy na wizytówkach. Niestety "Bogini Projektów Dizajnerskich" ponoć mogłaby być dla wyznawców niepojęta, więc musiałam zrezygnować z należnego mi tytułu. Derektorem nie chciałam być, bo to takie zbiurwione mentalnie. Zresztą, nie tylko ja miałam problem z samookreśleniem po polsku. Znacznie łatwiej szło nam to po angielsku.

- No, to jakie stanowisko ci wpisać? -
- Nie wiem. Wymyśl coś. -
- Hmmm...-
- Hmmm...? - 
- Wiem! -
- No?...??-
- ...Universal soldier.-

Dokładnie za 19 godzin mały Hajduczek przejdzie na drugą stronę mocy. A ja będę błogosławić cztery ściany sali operacyjnej.

To już rok. Ten czas zleciał, nie wiem kiedy nawet. Dzień za dniem - dłużył się czasem, a rezultat - śmignęło jak huragan...

Moja roczna córka. Samodzielnie pokonująca powierzchnie mieszkania, tańcząca, podśpiewująca, gadatliwa, roześmiana 24 h na dobę. Ze swoimi humorami i niehumorami. Z irytacjami dziecięcymi i nerwami maluchowymi. Z rozanielonym spojrzeniem porannym niebieskich oczu i cichutkim "Mama... Mamaaa..." mruczanym mi szczęśliwym głosikiem do ucha, kiedy ją przytulam na dzień dobry.

Fajnie jest być mamą. Chociaż ciężko czasami.